Aksamitka

AKSAMITKA (Tagetes)

Oto kilka informacji zapewne Wam znanych. Może jednak zainteresują zebrane razem.

   Popularność zawdzięczają żywym barwom – różne odcienie żółci, pomarańczu lub są dwubarwne czerwono brązowe.

   Aksamitki są łatwe w uprawie i obficie kwitną.

   Wyhodowano niezliczoną ilość odmian. Mają kwiaty pełne, półpełne i pojedyncze, od drobniutkich po pełne kule. Są odmiany niskie, średnie i wysokie, tworzące spore kępy.

   Ich charakterystyczną cechą jest silny zapach liści ( niektórzy nazywają je śmierdziuszkami). Nowo wyhodowane odmiany pachną znacznie słabiej.

    Aksamitki pochodzą z Ameryki Środkowej, nie tolerują mrozu. Wysadza się rozsadę lub wysiewa się do gruntu po majowych przymrozkach. Kwitną do pierwszych przymrozków jesiennych. Lubią miejsca słoneczne i mogą rosnąć na różnych glebach. W czasie suszy wymagają podlewania.

   Aksamitki mają ciekawą właściwość wydzielania do gleby substancji zwabiającej w okolice korzeni szkodniki – nicienie i zabijają je.

   Przekwitające aksamitki są spiżarnią dla wróbli, które lubią ich nasiona. Po zaschnięciu powinny trafić do kompostownika. Zmienią się w bardzo wartościowy nawóz. Gdyby w następnym roku jakaś resztka nasion wykiełkowała to można je łatwo przesadzić w odpowiednie miejsce.

   Aksamitki rosną zdrowo, ale ich wrogami są ślimaki ze smakiem zjadające ich liście. Sadząc aksamitki blisko innych roślin można te rośliny ochronić przed ślimakami.

   Lokalne nazwy aksamitek to: studentki, żaczki, bździuszki, turki, byczki i śmierdziuszki.

tekst: Elżbieta Kantow

fot. Józef Kantow

Reklamy